คนเราแต่ละคนมีความกลัวต่างๆ กันไป บางคนกลัวความสูง บางคนกลัวความมืด บางคนกลัวความทุกข์ แต่สิ่งที่ “โบวี่ อัฐมา ชีวนิชพันธ์” กลัวที่สุดคือการเกิด
โบวี่เล่าถึงชีวิตก่อนรู้จักธรรมะว่า
“จริงๆ โบคิดว่าตัวเองมีครบนะ รูปร่างหน้าตาก็ไม่แย่ อาชีพการงานดี รายได้ดี มีคนรัก แต่ทำไมไม่มีความสุขจริงๆ สักที หรือบางช่วงเวลาที่มีความสุข มันก็จะเป็นสุขปนทุกข์ เพราะในขณะที่มีความสุข เรามักกลัวช่วงเวลาเหล่านี้จะหายไป เราอยากให้มันอยู่กับเรานานๆ แต่มันเป็นไปไม่ได้ เราก็ทุกข์ หรือเวลาที่โบมีเป้าหมายบางเรื่อง คิดว่าถ้าไปถึงเป้าหมายเราต้องมีความสุขแน่ๆ แต่พอไปถึงจริงๆ กลับไม่สุขอย่างที่คิด หรือบางเป้าหมายที่เราไปถึงแล้วมีความสุข มันก็ไม่หยุดอยู่แค่นั้นเพราะเราจะเปลี่ยนเป้าหมายไปอีกไม่จบไม่สิ้น จนโบถามตัวเองว่า ความสุขที่แท้จริงอยู่ที่ไหนแล้วมันคืออะไร
“โบสนใจธรรมะมานานแล้ว แต่ก่อนหน้านี้เรายังไม่เจอทางที่ถูกจริต เคยลองปฏิบัตินั่งสมาธิ 5 นาทียังไม่ได้เลย หายใจไม่ออก อึดอัด คิดว่าตัวเองไม่มีบุญ ไปเข้าคอร์สปฏิบัติธรรม 3 วันจะร้องไห้ ไม่ไปอีกเลย หลังจากนั้นเวลาทำบุญจึงทำแค่สร้างวัดสร้างโบสถ์ สร้างพระพุทธรูป ปล่อยปลา ไถ่ชีวิตโค ช่วยบ้านเด็กกำพร้า บ้านคนชราเท่านั้น
“จนกระทั่ง 2 ปีที่แล้วเป็นปีชงของโบ พี่คนหนึ่งบอกว่า ถ้าปฏิบัติธรรมจะผ่อนหนักเป็นเบา แล้วโบก็มีโอกาสได้ไปปฏิบัติธรรมที่เตโชวิปัสสนา จังหวัดสระบุรี ไปเข้าคอร์ส 7 วัน ปิดวาจา ไม่ใช้มือถือ การไปที่นั่น ทำให้โบเจอทางที่ถูกจริต จิตเริ่มคลายจากความยึดมั่นถือมั่น ทำให้มีกำลังใจว่าเราทำได้
“พอกลับมาบ้านก็นั่งภาวนาทุกวัน วันละ1 ชั่วโมง ทำติดต่อกัน 4 เดือน เห็นการเปลี่ยนแปลงของจิต เมื่อก่อนเราทำงาน เรายึดอาชีพนักแสดง ยึดเงินทอง ยึดสังคม ยึดคนรัก ยึดไปหมด ยิ่งยึดก็ยิ่งทุกข์ พอเราฝึกจิตบ่อยๆ จิตเริ่มคลาย อาการยึดก็เบาลง เราทุกข์น้อยลง”
เมื่อ โบวี่ เห็นการเปลี่ยนแปลงของจิตชัดขึ้น ความทุกข์ต่างๆ เบาบางลง และได้ศึกษาธรรมะมากขึ้น นิพพานจึงกลายเป็นเป้าหมายของชีวิต
by TVPOOL ONLINE
