พยาบาลสาวลาออกจากราชการ เล่าความในใจ

พยาบาลสาวคนหนึ่งได้เล่าความในใจกับการลาออกจกอาชีพที่ตนรัก โดยบอกว่าไม่เคยเสียใจเวลาที่ผ่านมา แต่จะเสียดายมากกว่าถ้า อายุ 40 แล้ว ยังต้องเข้าเวรเช้า เวรดึก เวรบ่าย แล้วยังต้องหัววุ่นอยู่กับการเขียนชาร์ทเอกสารงานคุณภาพต่างๆ  โดยระบุเหตุผลว่า

เราไม่เคยเสียดายเวลาที่ผ่านมา แต่จะเสียดายมากกว่าถ้าอายุ40แล้วยังต้องเวรเช้าบ่ายดึกแล้วยังต้องหัววุ่นอยู่กับการเขียนชาร์ทเอกสารงานคุณภาพต่างๆเราเลยเลือกแบบที่เรามีความสุข ครอบครัวมีความสุข ตั้งแต่ลาออก ไม่เคยบ่นกับแม่ว่าเหนื่อย ทุกครั้งที่ญาติพี่น้องถาม เพื่อนถามชีวิตเป็นไงบ้างสบายดีไหม จะบอกทุกคนเลยว่า ดี มีความสุขขึ้นเยอะเลย งานสบาย สบายที่สุดในบริษัทแล้ว แต่มันก็จะมีแหละ คนที่ชอบคิดแทนคนอื่น ทำไมต้องรีบลาออก คือเราพอแล้วกับการอยู่แบบนั้น เหมือนวิชาชีพพยาบาล กำลังหลงทาง เราวุ่นวายกับเอกสาร ใบอะไรต่างๆมากมาย จนบางครั้งญาติอาจไม่เข้าใจว่าเราทำอะไรอยู่ ไม่ได้อยู่กับคนไข้ งานคุณภาพที่ข้างบนจะเอาๆ ต้องได้ๆแบบนี้แบบนั้น แต่ไม่ดูคนทำงาน ใน1เวรต้องทำไรบ้าง

เราอยากภูมิใจที่ได้ทำอะไรเพื่อคนไข้ ไม่ใช่ภูมิใจกับเอกสารมากมายที่เราต้องมาเขียนสาธยายให้คนอื่นมาตรวจว่าเราทำไรบ้าง เวรออนคอลก็มีตลอด เหมือนเชือกที่พันรัดตัวเรา ไปไหนไม่ได้ ลงเวรก็ไม่กล้ากลับบ้านไปกินข้าวกับแม่ เพราะกลัวโดนเรียกแล้วมาไม่ทัน เราต้องทำเหมือนตัวเองสบายดีต่อหน้าครอบครัว เพื่อไม่ให้เค้ากังวลว่าเราจะไม่มีความสุข เราเคยเป็นคนที่สดใสมาก ยิ้มเก่ง แต่เราในตัวตนแบบนี้ มันหายไปตลอด2ปีที่เราไม่เคยเป็นตัวของตัวเอง แต่เราไม่มีเวลามาอธิบายให้คนที่คิดแทนเราเค้าเข้าใจหรอก แม่เราเป็นแค่ชาวนาจนๆ แต่ไม่เคยเอ่ยปากสักคำว่าอยากให้เป็นข้าราชการ เราไม่ได้คิดว่าข้าราชการไม่ดีนะ สวัสดิการอะไรต่างๆก็ดีเลยแหละในระยะยาว

แต่ถ้าชีวิตเราต้องอยู่แบบนั้น ในความอึดอัดกับระบบที่ไม่เอื้อต่อหัวใจคนทำงาน ต่อให้ทนอยู่สักวันก็ต้องวนมาคิดเรื่องลาออกอยู่ดี ตอนที่ตัดสินใจลาออกคือเราก็คิดแหละว่าชีวิตเราต้องดีขึ้น เราอายุ25แล้ว เราอยู่ในวัยที่ต้องสร้างเนื้อสร้างตัว หลังจากลาออกเราเลยเริ่มงานใหม่ทันที ไม่มีเวลาหยุดพักเหนื่อยกับชีวิตที่ผ่านมา พอมาเจองานที่ดี ไม่ยุ่งวุ่นวายกับเอกสาร ก็สบายใจ ชีวิตมันก็เริ่มรันไปในทางที่ดี เริ่มรู้จักผู้คนใหม่ๆ สถานที่ใหม่ๆ ได้ทำอะไรที่ไม่เคยทำ ใครจะไปคิดว่าในเช้าวันเสาร์ เราจะมีเวลาขับรถไปตกหมึก ไปนั่งเรือ กินไรเล่นๆชมวิวสองฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยา เราชอบเรียนรู้อะไรไปเรื่อยๆ ถ้าไม่รู้เราก็ถาม ลองทำ ระหว่างแค่ดูคนอื่นทำกับเราได้จับได้ลองเอง มันคนละเรื่องกันเลยนะ เราอยากได้แบบนี้ ประสบการณ์ชีวิต ถ้าเรายังอยู่กับที่เดิม อดทนในระบบเดิมๆ ยังปลอบใจตัวเองว่าเราเก่งเราเป็นคนที่ทนได้ แล้วเมื่อไหร่ชีวิตเราจะได้เจอกับความสุข

เป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ของอาชีพที่หลายคนอยากจะทำ  ราชการไม่ใช่ไม่ดีนะคะ ก็ขึ้นอยู่กับตัวบุคคลนั้นด้วยว่ามีความรู้สึกเช่นไรกับงานที่ทำอยู่  เช่นเดียวกันกับเจ้าของกระทู้ที่ได้เล่าประสบการณ์ลาออกจากอาชีพยาบาล แต่หลังจากที่เธอลาออกแล้ว เธอก็เริ่มงงานใหม่ทันที

[fbcomments width="100%" count="off" num="5" countmsg="wonderful comments!"]